Η ποιητική συλλογή “Σαν άλλοθι οι λέξεις”, εκδ. Μεταίχμιο, 2003

Σαν άλλοθι οι λέξεις
Κι ο ποιητής υψώνει το σώμα του
Καιόμενος
Μα ούτε φθόγγος κραταιός
Μόνον ανάσες χνώτο προβάτου
Πριν απ’ τη σφαγή
Ή σαν νεφέλη απλωμένη
Στο σώμα στρατιώτη που ξεψύχησε
Βογκώντας όνειρα παιδικά.
Αποκεφαλισμένοι φθόγγοι
Τυμπανισμένοι ήχοι
Κραυγές αλυχτώντας
Σαν άλλοθι οι λέξεις
Γυρεύουν δικαίωση

 

 

Συνέντευξη Μ. Μιχαηλίδη στην εφ. “Ο Φιλελεύθερος” (Κύπρος) και στον Γιώργο Σαββινίδη

1)     Eίναι το πρώτο σας πεζογράφημα. Θεωρείτε ότι είναι εγχείρημα που άργησε; Γιατί το τόλμησατε τώρα;

Καθώς ξέρετε ασχολούμαι με την ποίηση από τα μαθητικά μου χρόνια και έχω εκδώσει μέχρι σήμερα  τέσσερις ποιητικές συλλογές. Γράφω επίσης ποιητική πρόζα. Στο Σαν Άλλοθι οι Λέξεις (σημ. συντ.,εκδ. Μεταίχμιο, 2003) υπάρχουν μερικά τέτοια κείμενα. Τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί αυτά τα κείμενα να ήταν ο προπομπός του Οστεοφύλακος. Πάντως, είναι το πρώτο μου πεζογράφημα και δε νομίζω πως είναι κάτι που άργησε. Ίσως σε κάποιο υπόστρωμα της συνείδησής μου να υπήρχε αδιόρατη η ιδέα για ένα πεζό. Ας πούμε ότι ωρίμασαν οι συνθήκες για το εγχείρημα, όπως το λες. Δεν ξέρω αν είναι κολακευτική η θέση που διατύπωσαν μερικοί, ότι δηλαδή Ο Οστεοφύλαξ είναι έργο γραμμένο με τα σύνεργα της ποίησης, υπονοώντας προφανώς τη γλώσσα, το υπαινικτικό ύφος όπως και την ευρεία χρήση της μεταφοράς.

Συνέντευξη στο Greek American News Agency και στον Αποστόλη Ζώη

Μιλά σήμερα στο Greek American News Agency και στον Αποστόλη Ζώη ο βραβευμένος συγγραφέας με αφορμή το τελευταίο του βιβλίο κ. Μάριος Μιχαηλίδης.

“Οι δεσμεύσεις και οι καταναγκασμοί, που επιβάλλουν στο σημερινό Έλληνα η κακή οικονομία και οι έξωθεν επεμβάσεις δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο για την πατρίδα μας. Αυτοί οι “έξωθεν” που υπάρχουν λόγω ορισμένων επιτηδείων “έσωθεν”, μας ακολουθούν σαν πατρογονική κατάρα από την εποχή που αναστήθηκε το έθνος μας”. Αυτό αναφέρει σήμερα ο βραβευμένος συγγραφέας Μάριος Μιχαηλίδης με αφορμή το τελευταίο του βιβλίο “τα κρόταλα του χρόνου”.

Η συνέντευξη

Αρκετοί  συγγραφείς επιστρέφουν στο, πρόσφατο ή απώτερο, παρελθόν προκειμένου ν’ αντλήσουν θέματα και πρόσωπα για να χτίσουν το λογοτεχνικό τους οικοδόμημα.  Ως αιτία θα μπορούσε να θεωρηθεί η απαξίωση του παρόντος ή, αντίθετα, η απαξιωτική τάση ιδεών, αρχών και αξιών στη σημερινή εποχή; Ποια είναι η δική σας άποψη με αφορμή το τελευταίο σας βιβλίο;

«Δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο αυτό που συμβαίνει. Και άλλοτε οι συγγραφείς αντλούσαν από το παρελθόν, για να πλάσουν τους δικούς τους μύθους. Η λογοτεχνική μυθοπλασία δεν αναπαράγει την ιστορία. Κάτι τέτοιο δε θα ταίριαζε, γιατί άλλο είναι το έργο των ιστορικών και άλλο των λογοτεχνών. Η ιστορία περιγράφει και αναλύει τα γεγονότα, ενώ η λογοτεχνία  αξιοποιεί την ιστορία, για να καταστήσει ορατά τα πράγματα, όχι τόσο του παρελθόντος αλλά του παρόντος, ιδίως αυτού. Υποστηρίζω δηλαδή ότι αυτή η  επιστροφή, όπως λέτε, στο παρελθόν, αποσκοπεί στην ερμηνεία του παρόντος, μέσα από την ευρηματική αφηγηματοποίηση των ιστορικών συμβάντων. Σας υπενθυμίζω τη λεγόμενη μυθική μέθοδο στην ποίηση και το πόσο πρωτοπόρος αναδείχτηκε για την ελληνική ποιητική πραγματικότητα ο Γιώργος Σεφέρης».